EN

مشاهده جزئیات

image

امام زاده داوود

امام زاده داوود و جاده معروف آن برای نسل های مختلف ايرانيان، دارای خاطرات شيرين و تکرار نشدنی است. از «تپه سلام» که در آن برای  اولين بار گنبد امامزاده داوود را می شود ديد و به آن حضرت می شود سلام داد تا شهر بازی بيرون امام زاده و بازارچه دوست داشتنی آن.

فضای امامزاده داوود و ده اطرافش با اين شيروانی ها و آن هوای فوق‌العاده خنک يادآور شمال کشور است. در واقع شما نيم‌ساعته می توانيد تا شمال برويد؛ هم زيارت، هم سياحت.

شهرت اصلی امامزاده داوود، به خاطر مسير سخت و کوهستانی آن است. زمانی فقط با کمک قاطرچی ها می شد اين راه را طی کرد. حتی الان هم که مسير راحت و آسفالته‌ای برای رسيدن به امامزاده کشيده شده، در انتهای مسير ماشين‌رو، حداقل يک ربع بايد سربالايی تندی را پياده رفت. مسير کوهستانی و سخت امامزاده داوود، البته باعث دوچندان شدن لذت زيارت هم می شد و برای همين بود که يکی از نذرهای رايج در تهران قديم، نذر زيارت امامزاده داوود بود.
 زيارت امامزاده داوود، از زمان قاجاريه به يکی از عادات تهرانی ها تبديل شد. طوری که ناصرالدين شاه قاجار، در قريه خوش‌آب‌وهوای  شهرستانک که بسيار به اين امامزاده نزديک است، قصری ساخت تا بعد از زيارت، در آنجا استراحت بکند. در واقع شهرستانک پشت قله‌ای به نام شاه‌نشين است که دره امامزاده داوود در جنوب اين قله قرار دارد. معمولا کسانی که برای کوهنوردی به اين منطقه می آيند، به شهرستانک هم می روند. از آن طرف، از شهرستانک هم می شود به امامزاده داوود برود. فرحزاد که آب و هوايی فوق‌العاده خوش دارد، آن‌قدر برای تهرانی ها جذاب بوده که برای آن ضرب‌المثل هم بسازند: «تا بگويی ف، من رفته‌ام فرحزاد.»...
 

امروز البته از دعانويس‌هايی که دعايی ها پيش آنها می رفتند، چندان خبری نيست و در عوض، اطراف امامزاده پر است از مسافرخانه‌ها و کاسب‌های دستفروش. هم به علت سختی راه و هم به خاطر آب و هوای خوش اين منطقه، شب ماندن در مسافرخانه‌های اطراف امامزاده کاملا مرسوم است...

علاوه بر مسافرخانه‌ها، امامزاده داوود به بازارش هم شهرت دارد. توی اين بازار، هر چيزی که فکرش را بکنيد می شود پيدا کرد؛ از خوراکی های عصر پدربزرگ‌ها تا کيف و سينی منقش به تصوير جومونگ؛ يک‌جور همنشينی سنت و مدرنيته.

ساختمان امامزاده، طبق الگوی اصلی بناهای آرامگاهی ايران ساخته شده است: دو مسجد که هر دو به بقعه امامزاده در وسط راه دارند.

 خود بقعه، در زمان صفويه بنا شده است ولی چيزی که در حال حاضر از آن بنا به جا مانده، يک بقعه هشت‌ضلعی به طول و عرض تقريبی شش متر با سرداب زير آن است‌. ساختمان اصلی اما متعلق به دوره قاجاريه است. روی در ورودی حرم، هشت بيت شعر نوشته شده که در آنها اسم فتحعلی شاه آمده و معلوم می شود که اين حرم در آن زمان ساخته شده است. آن طور که از «روزنامه خاطرات عزيزالسلطان» برمی آيد، در زمان قاجار، بنای اين امامزاده يک شيروانی سبزرنگ معروف هم داشته که الان ديگر خبری از آن نيست.

بقعه ساده امامزاده از يک ضريح ساده، معروف به ضريح جعفری تشکيل شده است با طول 2/5 و عرض 1/30 متر. دخيل بستن به اين ضريح، جزو آداب اصلی زيارت امامزاده داوود است، طوری که روی شبکه‌های ضريح، به سختی می شود جای خالی پيدا کرد. در گوشه شمال‌شرقی بقعه يک دريچه آهنی است که به سرداب باز می شود. امامزاده در اين سرداب مدفون است.

در نسب امامزاده داوود اختلاف نظر هست. طبق زيارتنامه موجود در بقعه، ايشان «داوود بن عماد بن جعفر بن نوح بن عقيل بن‌هادی بن يحيی بن قاسم بن ابراهيم بر اسماعيل بن ابراهيم بن حسن المثنی بن‌امام‌حسن‌مجتبی (ع)» معرفی شده‌اند اما متن اذن دخول کمی متفاوت است: «... عقيل بن يحيی الهادی بن جواد بن قاسم. ..» که در هر دو عبارت، آن حضرت نسل يازدهم امام مجتبی(ع) به حساب می آيد. با اين حال در دره‌های مجاور امامزاده، در سمت غرب و جنوب غربی، در آبادی های رندان و سنگان بقعه‌های کوچک‌تری به نام امامزاده عمادالدين، امامزاده علاءالدين، امامزاده قاسم و امامزاده عقيل وجود دارد که مردم محلی معتقدند پدر (امامزاده عمادالدين) و برادران امامزاده داوود هستند.

آنچه شيخ ذبيح‌الله محلاتی در کتاب «اختران تابناک»  و مرحوم عباس اقبال آشتيانی در مقاله «جغرافيای بلاد و نواحی» خود، درباره امام زاده داوود گفته اند هم در اين گزارش آمده است.

 راحت‌ترين مسير برای رسيدن به امامزاده داوود، جاده کن – سولقون است. از انتهای بلوار آبشناسان (يا نيايش) وارد فلکه دوم شهران می شويد. از آنجا 25 کيلومتر تا امامزاده راه است که به دليل سربالايی تندش، 45 دقيقه‌ای طول می کشد تا به پارکينگ امامزاده برسيد. از آنجا هم تقريبا يک ربع پياده بايد برويد تا به صحن امامزاده برسيد.
راه  ديگری هم هست. مسير دوم از انتهای اتوبان يادگار امام شروع می شود، از دره کنار رودخانه فرحزاد می گذرد و بعد از 15 کيلومتر به «تپه سلام» می رسد؛ جايی که اولين بار در طول مسير گنبد امامزاده داوود ديده می شود و بايدهمين راه را تا انتها رفت. 

 يک مسير ديگر هم برای کوهنوردان وجود دارد، می توانيد با تله‌کابين توچال تا ايستگاه هفت برويد و از آنجا به سمت قله توچال برويد. جاده را پيدا بکنيد  و از آنجا تا قله‌ شاه‌نشين در پشت شهرستانک بياييد. با دورزدن قله به امامزاده‌ می رسيد.يادتان باشد که در فصل زمستان، اين دو مسير قابل استفاده نيست.



گالری تصاویر